غزل شمارهٔ ۳۰۴

1. ۱

   دارای جهان نصرت دین خسرو کامل

   یحیی بن مظفر ملک عالم عادل

2. ۲

   ای درگه اسلام پناه تو گشاده

   بر روی زمین روزنه جان و در دل

3. ۳

   تعظیم تو بر جان و خرد واجب و لازم

   انعام تو بر کون و مکان فایض و شامل

4. ۴

   روز ازل از کلک تو یک قطره سیاهی

   بر روی مه افتاد که شد حل مسایل

5. ۵

   خورشید چو آن خال سیه دید به دل گفت

   ای کاج که من بودمی آن هندوی مقبل

6. ۶

   شاها فلک از بزم تو در رقص و سماع است

   دست طرب از دامن این زمزمه مگسل

7. ۷

   می نوش و جهان بخش که از زلف کمندت

   شد گردن بدخواه گرفتار سلاسل

8. ۸

   دور فلکی یکسره بر منهج عدل است

   خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل

9. ۹

   حافظ قلم شاه جهان مقسم رزق است

   از بهر معیشت مکن اندیشه باطل

— حافظِ شیرازی