غزل شمارهٔ ۳۰۱

1. ۱

   ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک

   حق نگه دار که من می روم الله معک

2. ۲

   تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس

   ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

3. ۳

   در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن

   کس عیار زر خالص نشناسد چو محک

4. ۴

   گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم

   وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک

5. ۵

   بگشا پسته خندان و شکرریزی کن

   خلق را از دهن خویش مینداز به شک

6. ۶

   چرخ برهم زنم ار غیر مرادم گردد

   من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

7. ۷

   چون بر حافظ خویشش نگذاری باری

   ای رقیب از بر او یک دو قدم دورترک

— حافظِ شیرازی