غزل شمارهٔ ۳۰

1. ۱

   زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

   راه هزار چاره گر از چارسو ببست

2. ۲

   تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان

   بگشود نافه ای و در آرزو ببست

3. ۳

   شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو

   ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست

4. ۴

   ساقی به چند رنگ می اندر پیاله ریخت

   این نقش ها نگر که چه خوش در کدو ببست

5. ۵

   یا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم

   با نعره های قلقلش اندر گلو ببست

6. ۶

   مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع

   بر اهل وجد و حال در های وهو ببست

7. ۷

   حافظ هر آن که عشق نورزید و وصل خواست

   احرام طوف کعبه دل بی وضو ببست

— حافظِ شیرازی