غزل شمارهٔ ۳

1. ۱

   اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

   به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

2. ۲

   بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت

   کنار آب رکناباد و گل گشت مصلا را

3. ۳

   فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوب

   چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را

4. ۴

   ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است

   به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را

5. ۵

   من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم

   که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را

6. ۶

   اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم

   جواب تلخ می زیبد لب لعل شکرخا را

7. ۷

   نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست تر دارند

   جوانان سعادتمند پند پیر دانا را

8. ۸

   حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو

   که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

9. ۹

   غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ

   که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

— حافظِ شیرازی