غزل شمارهٔ ۲۹۸

1. ۱

   مقام امن و می بی غش و رفیق شفیق

   گرت مدام میسر شود زهی توفیق

2. ۲

   جهان و کار جهان جمله هیچ بر هیچ است

   هزار بار من این نکته کرده ام تحقیق

3. ۳

   دریغ و درد که تا این زمان ندانستم

   که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق

4. ۴

   به مأمنی رو و فرصت شمر غنیمت وقت

   که در کمینگه عمرند قاطعان طریق

5. ۵

   بیا که توبه ز لعل نگار و خنده جام

   حکایتی ست که عقلش نمی کند تصدیق

6. ۶

   اگر چه موی میانت به چون منی نرسد

   خوش است خاطرم از فکر این خیال دقیق

7. ۷

   حلاوتی که تو را در چه زنخدان است

   به کنه آن نرسد صد هزار فکر عمیق

8. ۸

   اگر به رنگ عقیقی شد اشک من چه عجب

   که مهر خاتم لعل تو هست همچو عقیق

9. ۹

   به خنده گفت که حافظ غلام طبع توام

   ببین که تا به چه حدم همی کند تحمیق

— حافظِ شیرازی