غزل شمارهٔ ۲۹۵

1. ۱

   سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ

   که تا چو بلبل بیدل کنم علاج دماغ

2. ۲

   به جلوه گل سوری نگاه می کردم

   که بود در شب تیره به روشنی چو چراغ

3. ۳

   چنان به حسن و جوانی خویشتن مغرور

   که داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ

4. ۴

   گشاده نرگس رعنا ز حسرت آب از چشم

   نهاده لاله ز سودا به جان و دل صد داغ

5. ۵

   زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسن

   دهان گشاده شقایق چو مردم ایغاغ

6. ۶

   یکی چو باده پرستان صراحی اندر دست

   یکی چو ساقی مستان به کف گرفته ایاغ

7. ۷

   نشاط و عیش و جوانی چو گل غنیمت دان

   که حافظا نبود بر رسول غیر بلاغ

— حافظِ شیرازی