غزل شمارهٔ ۲۹۱

1. ۱

   ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش

   بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

2. ۲

   از بس که دست می گزم و آه می کشم

   آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویش

3. ۳

   دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می سرود

   گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خویش

4. ۴

   کای دل تو شاد باش که آن یار تندخو

   بسیار تند روی نشیند ز بخت خویش

5. ۵

   خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد

   بگذر ز عهد سست و سخن های سخت خویش

6. ۶

   وقت است کز فراق تو وز سوز اندرون

   آتش درافکنم به همه رخت و پخت خویش

7. ۷

   ای حافظ ار مراد میسر شدی مدام

   جمشید نیز دور نماندی ز تخت خویش

— حافظِ شیرازی