غزل شمارهٔ ۲۹۰

1. ۱

   دلم رمیده شد و غافلم من درویش

   که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش

2. ۲

   چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم

   که دل به دست کمان ابرویی ست کافرکیش

3. ۳

   خیال حوصله بحر می پزد هیهات

   چه هاست در سر این قطره محال اندیش

4. ۴

   بنازم آن مژه شوخ عافیت کش را

   که موج می زندش آب نوش بر سر نیش

5. ۵

   ز آستین طبیبان هزار خون بچکد

   گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش

6. ۶

   به کوی میکده گریان و سرفکنده روم

   چرا که شرم همی آیدم ز حاصل خویش

7. ۷

   نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر

   نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش

8. ۸

   بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ

   خزانه ای به کف آور ز گنج قارون بیش

— حافظِ شیرازی