غزل شمارهٔ ۲۹

1. ۱

   ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

   خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است

2. ۲

   گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست

   هر شربت عذبم که دهی عین عذاب است

3. ۳

   افسوس که شد دلبر و در دیده گریان

   تحریر خیال خط او نقش بر آب است

4. ۴

   بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود

   زین سیل دمادم که در این منزل خواب است

5. ۵

   معشوق عیان می گذرد بر تو ولیکن

   اغیار همی بیند از آن بسته نقاب است

6. ۶

   گل بر رخ رنگین تو تا لطف عرق دید

   در آتش شوق از غم دل غرق گلاب است

7. ۷

   سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم

   دست از سر آبی که جهان جمله سراب است

8. ۸

   در کنج دماغم مطلب جای نصیحت

   کـ این گوشه پر از زمزمه چنگ و رباب است

9. ۹

   حافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز

   بس طور عجب لازم ایام شباب است

— حافظِ شیرازی