غزل شمارهٔ ۲۸۹

1. ۱

   مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش

   لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش

2. ۲

   دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزی

   بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش

3. ۳

   من همان به که از او نیک نگه دارم دل

   که بد و نیک ندیده ست و ندارد نگهش

4. ۴

   بوی شیر از لب همچون شکرش می آید

   گرچه خون می چکد از شیوه چشم سیهش

5. ۵

   چارده ساله بتی چابک شیرین دارم

   که به جان حلقه به گوش است مه چاردهش

6. ۶

   از پی آن گل نورسته دل ما یارب

   خود کجا شد که ندیدیم در این چند گهش

7. ۷

   یار دلدار من ار قلب بدین سان شکند

   ببرد زود به جانداری خود پادشهش

8. ۸

   جان به شکرانه کنم صرف گر آن دانه در

   صدف سینه حافظ بود آرامگهش

— حافظِ شیرازی