غزل شمارهٔ ۲۸۸

1. ۱

   کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

   معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

2. ۲

   الا ای دولتی طالع که قدر وقت می دانی

   گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

3. ۳

   هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبری باریست

   سپندی گو بر آتش نه که دارد کار و باری خوش

4. ۴

   عروس طبع را زیور ز فکر بکر می بندم

   بود کز دست ایامم به دست افتد نگاری خوش

5. ۵

   شب صحبت غنیمت دان و داد خوشدلی بستان

   که مهتابی دل افروز است و طرف لاله زاری خوش

6. ۶

   میی در کاسه چشم است ساقی را بنامیزد

   که مستی می کند با عقل و می بخشد خماری خوش

7. ۷

   به غفلت عمر شد حافظ بیا با ما به میخانه

   که شنگولان خوش باشت بیاموزند کاری خوش

— حافظِ شیرازی