غزل شمارهٔ ۲۸۵

1. ۱

   در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش

   حافظ قرابه کش شد و مفتی پیاله نوش

2. ۲

   صوفی ز کنج صومعه با پای خم نشست

   تا دید محتسب که سبو می کشد به دوش

3. ۳

   احوال شیخ و قاضی و شرب الیهودشان

   کردم سؤال صبحدم از پیر می فروش

4. ۴

   گفتا نه گفتنیست سخن گرچه محرمی

   درکش زبان و پرده نگه دار و می بنوش

5. ۵

   ساقی بهار می رسد و وجه می نماند

   فکری بکن که خون دل آمد ز غم به جوش

6. ۶

   عشق است و مفلسی و جوانی و نوبهار

   عذرم پذیر و جرم به ذیل کرم بپوش

7. ۷

   تا چند همچو شمع زبان آوری کنی

   پروانه مراد رسید ای محب خموش

8. ۸

   ای پادشاه صورت و معنی که مثل تو

   نادیده هیچ دیده و نشنیده هیچ گوش

9. ۹

   چندان بمان که خرقه ازرق کند قبول

   بخت جوانت از فلک پیر ژنده پوش

— حافظِ شیرازی