غزل شمارهٔ ۲۸۴

1. ۱

   هاتفی از گوشه میخانه دوش

   گفت ببخشند گنه می بنوش

2. ۲

   لطف الهی بکند کار خویش

   مژده رحمت برساند سروش

3. ۳

   این خرد خام به میخانه بر

   تا می لعل آوردش خون به جوش

4. ۴

   گرچه وصالش نه به کوشش دهند

   هر قدر ای دل که توانی بکوش

5. ۵

   لطف خدا بیشتر از جرم ماست

   نکته سربسته چه دانی خموش

6. ۶

   گوش من و حلقه گیسوی یار

   روی من و خاک در می فروش

7. ۷

   رندی حافظ نه گناهیست صعب

   با کرم پادشه عیب پوش

8. ۸

   داور دین شاه شجاع آن که کرد

   روح قدس حلقه امرش به گوش

9. ۹

   ای ملک العرش مرادش بده

   و از خطر چشم بدش دار گوش

— حافظِ شیرازی