غزل شمارهٔ ۲۸۳

1. ۱

   سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش

   که دور شاه شجاع است می دلیر بنوش

2. ۲

   شد آن که اهل نظر بر کناره می رفتند

   هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش

3. ۳

   به صوت چنگ بگوییم آن حکایت ها

   که از نهفتن آن دیگ سینه می زد جوش

4. ۴

   شراب خانگی ترس محتسب خورده

   به روی یار بنوشیم و بانگ نوشانوش

5. ۵

   ز کوی میکده دوشش به دوش می بردند

   امام شهر که سجاده می کشید به دوش

6. ۶

   دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات

   مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش

7. ۷

   محل نور تجلی ست رای انور شاه

   چو قرب او طلبی در صفای نیت کوش

8. ۸

   به جز ثنای جلالش مساز ورد ضمیر

   که هست گوش دلش محرم پیام سروش

9. ۹

   رموز مصلحت ملک خسروان دانند

   گدای گوشه نشینی تو حافظا مخروش

— حافظِ شیرازی