غزل شمارهٔ ۲۸۱

1. ۱

   یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

   می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

2. ۲

   گرچه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور

   دور باد آفت دور فلک از جان و تنش

3. ۳

   گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا

   چشم دارم که سلامی برسانی ز منش

4. ۴

   به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه

   جای دل های عزیز است به هم بر مزنش

5. ۵

   گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد

   محترم دار در آن طره عنبرشکنش

6. ۶

   در مقامی که به یاد لب او می نوشند

   سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش

7. ۷

   عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت

   هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش

8. ۸

   هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال

   سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش

9. ۹

   شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است

   آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

— حافظِ شیرازی