غزل شمارهٔ ۲۸۰

1. ۱

   چو بر شکست صبا زلف عنبرافشانش

   به هر شکسته که پیوست تازه شد جانش

2. ۲

   کجاست همنفسی تا به شرح عرضه دهم

   که دل چه می کشد از روزگار هجرانش

3. ۳

   زمانه از ورق گل مثال روی تو بست

   ولی ز شرم تو در غنچه کرد پنهانش

4. ۴

   تو خفته ای و نشد عشق را کرانه پدید

   تبارک الله از این ره که نیست پایانش

5. ۵

   جمال کعبه مگر عذر رهروان خواهد

   که جان زنده دلان سوخت در بیابانش

6. ۶

   بدین شکسته بیت الحزن که می آرد

   نشان یوسف دل از چه زنخدانش

7. ۷

   بگیرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم

   که سوخت حافظ بی دل ز مکر و دستانش

— حافظِ شیرازی