غزل شمارهٔ ۲۸

1. ۱

   به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

   که مونس دم صبحم دعای دولت توست

2. ۲

   سرشک من که ز طوفان نوح دست برد

   ز لوح سینه نیارست نقش مهر تو شست

3. ۳

   بکن معامله ای وین دل شکسته بخر

   که با شکستگی ارزد به صد هزار درست

4. ۴

   زبان مور به آصف دراز گشت و رواست

   که خواجه خاتم جم یاوه کرد و باز نجست

5. ۵

   دلا طمع مبر از لطف بی نهایت دوست

   چو لاف عشق زدی سر بباز چابک و چست

6. ۶

   به صدق کوش که خورشید زاید از نفست

   که از دروغ سیه روی گشت صبح نخست

7. ۷

   شدم ز دست تو شیدای کوه و دشت و هنوز

   نمی کنی به ترحم نطاق سلسله سست

8. ۸

   مرنج حافظ و از دلبر ان حفاظ مجوی

   گناه باغ چه باشد چو این گیاه نرست

— حافظِ شیرازی