غزل شمارهٔ ۲۷۹

1. ۱

   خوشا شیراز و وضع بی مثالش

   خداوندا نگه دار از زوالش

2. ۲

   ز رکن آباد ما صد لوحش الله

   که عمر خضر می بخشد زلالش

3. ۳

   میان جعفرآباد و مصلا

   عبیرآمیز می آید شمالش

4. ۴

   به شیراز آی و فیض روح قدسی

   بجوی از مردم صاحب کمالش

5. ۵

   که نام قند مصری برد آنجا

   که شیرینان ندادند انفعالش

6. ۶

   صبا زان لولی شنگول سرمست

   چه داری آگهی چون است حالش

7. ۷

   گر آن شیرین پسر خونم بریزد

   دلا چون شیر مادر کن حلالش

8. ۸

   مکن از خواب بیدارم خدا را

   که دارم خلوتی خوش با خیالش

9. ۹

   چرا حافظ چو می ترسیدی از هجر

   نکردی شکر ایام وصالش

— حافظِ شیرازی