غزل شمارهٔ ۲۷۸

1. ۱

   شراب تلخ می خواهم که مردافکن بود زورش

   که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

2. ۲

   سماط دهر دون پرور ندارد شهد آسایش

   مذاق حرص و آز ای دل بشو از تلخ و از شورش

3. ۳

   بیاور می که نتوان شد ز مکر آسمان ایمن

   به لعب زهره چنگی و مریخ سلحشورش

4. ۴

   کمند صید بهرامی بیفکن جام جم بردار

   که من پیمودم این صحرا نه بهرام است و نه گورش

5. ۵

   بیا تا در می صافیت راز دهر بنمایم

   به شرط آن که ننمایی به کج طبعان دل کورش

6. ۶

   نظر کردن به درویشان منافی بزرگی نیست

   سلیمان با چنان حشمت نظرها بود با مورش

7. ۷

   کمان ابروی جانان نمی پیچد سر از حافظ

   ولیکن خنده می آید بدین بازوی بی زورش

— حافظِ شیرازی