غزل شمارهٔ ۲۷۷

1. ۱

   فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

   گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

2. ۲

   دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند

   خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

3. ۳

   جای آن است که خون موج زند در دل لعل

   زین تغابن که خزف می شکند بازارش

4. ۴

   بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود

   این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

5. ۵

   ای که در کوچه معشوقه ما می گذری

   بر حذر باش که سر می شکند دیوارش

6. ۶

   آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست

   هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

7. ۷

   صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دل

   جانب عشق عزیز است فرومگذارش

8. ۸

   صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه

   به دو جام دگر آشفته شود دستارش

9. ۹

   دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود

   نازپرورد وصال است مجو آزارش

— حافظِ شیرازی