غزل شمارهٔ ۲۷۲

1. ۱

   باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش

   وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

2. ۲

   زان باده که در میکده عشق فروشند

   ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش

3. ۳

   در خرقه چو آتش زدی ای عارف سالک

   جهدی کن و سرحلقه رندان جهان باش

4. ۴

   دلدار که گفتا به توام دل نگران است

   گو می رسم اینک به سلامت نگران باش

5. ۵

   خون شد دلم از حسرت آن لعل روان بخش

   ای درج محبت به همان مهر و نشان باش

6. ۶

   تا بر دلش از غصه غباری ننشیند

   ای سیل سرشک از عقب نامه روان باش

7. ۷

   حافظ که هوس می کندش جام جهان بین

   گو در نظر آصف جمشید مکان باش

— حافظِ شیرازی