غزل شمارهٔ ۲۷۱

1. ۱

   دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس

   که چنان ز او شده ام بی سر و سامان که مپرس

2. ۲

   کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد

   که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

3. ۳

   به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست

   زحمتی می کشم از مردم نادان که مپرس

4. ۴

   زاهد از ما به سلامت بگذر کـ این می لعل

   دل و دین می برد از دست بدان سان که مپرس

5. ۵

   گفت وگوهاست در این راه که جان بگدازد

   هر کسی عربده ای این که مبین آن که مپرس

6. ۶

   پارسایی و سلامت هوسم بود ولی

   شیوه ای می کند آن نرگس فتان که مپرس

7. ۷

   گفتم از گوی فلک صورت حالی پرسم

   گفت آن می کشم اندر خم چوگان که مپرس

8. ۸

   گفتمش زلف به خون که شکستی گفتا

   حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس

— حافظِ شیرازی