غزل شمارهٔ ۲۷۰

1. ۱

   درد عشقی کشیده ام که مپرس

   زهر هجری چشیده ام که مپرس

2. ۲

   گشته ام در جهان و آخر کار

   دلبری برگزیده ام که مپرس

3. ۳

   آن چنان در هوای خاک درش

   می رود آب دیده ام که مپرس

4. ۴

   من به گوش خود از دهانش دوش

   سخنانی شنیده ام که مپرس

5. ۵

   سوی من لب چه می گزی که مگوی

   لب لعلی گزیده ام که مپرس

6. ۶

   بی تو در کلبه گدایی خویش

   رنج هایی کشیده ام که مپرس

7. ۷

   همچو حافظ غریب در ره عشق

   به مقامی رسیده ام که مپرس

— حافظِ شیرازی