غزل شمارهٔ ۲۷

1. ۱

   در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست

   مست از می و میخواران از نرگس مستش مست

2. ۲

   در نعل سمند او شکل مه نو پیدا

   وز قد بلند او بالای صنوبر پست

3. ۳

   آخر به چه گویم هست از خود خبرم چون نیست

   وز بهر چه گویم نیست با وی نظرم چون هست

4. ۴

   شمع دل دمسازم بنشست چو او برخاست

   و افغان ز نظربازان برخاست چو او بنشست

5. ۵

   گر غالیه خوش بو شد در گیسوی او پیچید

   ور وسمه کمانکش گشت در ابروی او پیوست

6. ۶

   بازآی که بازآید عمر شده حافظ

   هرچند که ناید باز تیری که بشد از شست

— حافظِ شیرازی