غزل شمارهٔ ۲۶۹

1. ۱

   دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس

   نسیم روضه شیراز پیک راهت بس

2. ۲

   دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش

   که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس

3. ۳

   وگر کمین بگشاید غمی ز گوشه دل

   حریم درگه پیر مغان پناهت بس

4. ۴

   به صدر مصطبه بنشین و ساغر می نوش

   که این قدر ز جهان کسب مال و جاهت بس

5. ۵

   زیادتی مطلب کار بر خود آسان کن

   صراحی می لعل و بتی چو ماهت بس

6. ۶

   فلک به مردم نادان دهد زمام مراد

   تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس

7. ۷

   هوای مسکن مألوف و عهد یار قدیم

   ز رهروان سفرکرده عذرخواهت بس

8. ۸

   به منت دگران خو مکن که در دو جهان

   رضای ایزد و انعام پادشاهت بس

9. ۹

   به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ

   دعای نیم شب و درس صبحگاهت بس

— حافظِ شیرازی