غزل شمارهٔ ۲۶۸

1. ۱

   گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس

   زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس

2. ۲

   من و همصحبتی اهل ریا دورم باد

   از گرانان جهان رطل گران ما را بس

3. ۳

   قصر فردوس به پاداش عمل می بخشند

   ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس

4. ۴

   بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین

   کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس

5. ۵

   نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان

   گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس

6. ۶

   یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم

   دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

7. ۷

   از در خویش خدا را به بهشتم مفرست

   که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس

8. ۸

   حافظ از مشرب قسمت گله ناانصافیست

   طبع چون آب و غزل های روان ما را بس

— حافظِ شیرازی