غزل شمارهٔ ۲۶۷

1. ۱

   ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس

   بوسه زن بر خاک آن وادی و مشکین کن نفس

2. ۲

   منزل سلمی که بادش هر دم از ما صد سلام

   پر صدای ساربانان بینی و بانگ جرس

3. ۳

   محمل جانان ببوس آن گه به زاری عرضه دار

   کز فراقت سوختم ای مهربان فریاد رس

4. ۴

   من که قول ناصحان را خواندمی قول رباب

   گوش مالی دیدم از هجران که اینم پند بس

5. ۵

   عشرت شب گیر کن می نوش کاندر راه عشق

   شب روان را آشنایی هاست با میر عسس

6. ۶

   عشق بازی کار بازی نیست ای دل سر بباز

   زان که گوی عشق نتوان زد به چوگان هوس

7. ۷

   دل به رغبت می سپارد جان به چشم مست یار

   گر چه هشیاران ندادند اختیار خود به کس

8. ۸

   طوطیان در شکرستان کامرانی می کنند

   و از تحسر دست بر سر می زند مسکین مگس

9. ۹

   نام حافظ گر برآید بر زبان کلک دوست

   از جناب حضرت شاهم بس است این ملتمس

— حافظِ شیرازی