غزل شمارهٔ ۲۶۵

1. ۱

   برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز

   بر امید جام لعلت دردی آشامم هنوز

2. ۲

   روز اول رفت دینم در سر زلفین تو

   تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

3. ۳

   ساقیا یک جرعه ای زان آب آتش گون که من

   در میان پختگان عشق او خامم هنوز

4. ۴

   از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن

   می زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

5. ۵

   پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب

   می رود چون سایه هر دم بر در و بامم هنوز

6. ۶

   نام من رفته ست روزی بر لب جانان به سهو

   اهل دل را بوی جان می آید از نامم هنوز

7. ۷

   در ازل داده ست ما را ساقی لعل لبت

   جرعه جامی که من مدهوش آن جامم هنوز

8. ۸

   ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان

   جان به غم هایش سپردم نیست آرامم هنوز

9. ۹

   در قلم آورد حافظ قصه لعل لبش

   آب حیوان می رود هر دم ز اقلامم هنوز

— حافظِ شیرازی