غزل شمارهٔ ۲۶۴

1. ۱

   خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز

   پیشتر زان که شود کاسه سر خاک انداز

2. ۲

   عاقبت منزل ما وادی خاموشان است

   حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز

3. ۳

   چشم آلوده نظر از رخ جانان دور است

   بر رخ او نظر از آینه پاک انداز

4. ۴

   به سر سبز تو ای سرو که گر خاک شوم

   ناز از سر بنه و سایه بر این خاک انداز

5. ۵

   دل ما را که ز مار سر زلف تو بخست

   از لب خود به شفاخانه تریاک انداز

6. ۶

   ملک این مزرعه دانی که ثباتی ندهد

   آتشی از جگر جام در املاک انداز

7. ۷

   غسل در اشک زدم کاهل طریقت گویند

   پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز

8. ۸

   یا رب آن زاهد خودبین که به جز عیب ندید

   دود آهیش در آیینه ادراک انداز

9. ۹

   چون گل از نکهت او جامه قبا کن حافظ

   وین قبا در ره آن قامت چالاک انداز

— حافظِ شیرازی