غزل شمارهٔ ۲۶۰

1. ۱

   ای سرو ناز حسن که خوش می روی به ناز

   عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نیاز

2. ۲

   فرخنده باد طلعت خوبت که در ازل

   ببریده اند بر قد سروت قبای ناز

3. ۳

   آن را که بوی عنبر زلف تو آرزوست

   چون عود گو بر آتش سودا بسوز و ساز

4. ۴

   پروانه را ز شمع بود سوز دل ولی

   بی شمع عارض تو دلم را بود گداز

5. ۵

   صوفی که بی تو توبه ز می کرده بود دوش

   بشکست عهد چون در میخانه دید باز

6. ۶

   از طعنه رقیب نگردد عیار من

   چون زر اگر برند مرا در دهان گاز

7. ۷

   دل کز طواف کعبه کویت وقوف یافت

   از شوق آن حریم ندارد سر حجاز

8. ۸

   هر دم به خون دیده چه حاجت وضو چو نیست

   بی طاق ابروی تو نماز مرا جواز

9. ۹

   چون باده باز بر سر خم رفت کف زنان

   حافظ که دوش از لب ساقی شنید راز

— حافظِ شیرازی