غزل شمارهٔ ۲۶

1. ۱

   زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

   پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

2. ۲

   نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

   نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست

3. ۳

   سر فرا گوش من آورد به آواز حزین

   گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست

4. ۴

   عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند

   کافر عشق بود گر نشود باده پرست

5. ۵

   برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر

   که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

6. ۶

   آن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم

   اگر از خمر بهشت است وگر باده مست

7. ۷

   خنده جام می و زلف گره گیر نگار

   ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست

— حافظِ شیرازی