غزل شمارهٔ ۲۵۸

1. ۱

   هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز

   ز روی صدق و صفا گشته با دلم دمساز

2. ۲

   روندگان طریقت ره بلا سپرند

   رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز

3. ۳

   غم حبیب نهان به ز گفت و گوی رقیب

   که نیست سینه ارباب کینه محرم راز

4. ۴

   اگر چه حسن تو از عشق غیر مستغنی ست

   من آن نیم که از این عشق بازی آیم باز

5. ۵

   چه گویمت که ز سوز درون چه می بینم

   ز اشک پرس حکایت که من نیم غماز

6. ۶

   چه فتنه بود که مشاطه قضا انگیخت

   که کرد نرگس مستش سیه به سرمه ناز

7. ۷

   بدین سپاس که مجلس منور است به دوست

   گرت چو شمع جفایی رسد بسوز و بساز

8. ۸

   غرض کرشمه حسن است ور نه حاجت نیست

   جمال دولت محمود را به زلف ایاز

9. ۹

   غزل سرایی ناهید صرفه ای نبرد

   در آن مقام که حافظ برآورد آواز

— حافظِ شیرازی