غزل شمارهٔ ۲۵۷

1. ۱

   روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر

   پیش شمع آتش پروانه به جان گو درگیر

2. ۲

   در لب تشنه ما بین و مدار آب دریغ

   بر سر کشته خویش آی و ز خاکش برگیر

3. ۳

   ترک درویش مگیر ار نبود سیم و زرش

   در غمت سیم شمار اشک و رخش را زر گیر

4. ۴

   چنگ بنواز و بساز ار نبود عود چه باک

   آتشم عشق و دلم عود و تنم مجمر گیر

5. ۵

   در سماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقص

   ور نه با گوشه رو و خرقه ما در سر گیر

6. ۶

   صوف برکش ز سر و باده صافی درکش

   سیم در باز و به زر سیمبری در بر گیر

7. ۷

   دوست گو یار شو و هر دو جهان دشمن باش

   بخت گو پشت مکن روی زمین لشکر گیر

8. ۸

   میل رفتن مکن ای دوست دمی با ما باش

   بر لب جوی طرب جوی و به کف ساغر گیر

9. ۹

   رفته گیر از برم و زآتش و آب دل و چشم

   گونه ام زرد و لبم خشک و کنارم تر گیر

10. ۱۰

    حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را

    که ببین مجلسم و ترک سر منبر گیر

— حافظِ شیرازی