غزل شمارهٔ ۲۵۵

1. ۱

   یوسف گم گشته بازآید به کنعان غم مخور

   کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

2. ۲

   ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن

   وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

3. ۳

   گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن

   چتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

4. ۴

   دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت

   دایما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

5. ۵

   هان مشو نومید چون واقف نه ای از سر غیب

   باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور

6. ۶

   ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند

   چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور

7. ۷

   در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم

   سرزنش ها گر کند خار مغیلان غم مخور

8. ۸

   گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید

   هیچ راهی نیست کآن را نیست پایان غم مخور

9. ۹

   حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب

   جمله می داند خدای حال گردان غم مخور

10. ۱۰

    حافظا در کنج فقر و خلوت شب های تار

    تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

— حافظِ شیرازی