غزل شمارهٔ ۲۵۲

1. ۱

   گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر

   بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر

2. ۲

   خرم آن روز که با دیده گریان بروم

   تا زنم آب در میکده یک بار دگر

3. ۳

   معرفت نیست در این قوم خدا را سببی

   تا برم گوهر خود را به خریدار دگر

4. ۴

   یار اگر رفت و حق صحبت دیرین نشناخت

   حاش لله که روم من ز پی یار دگر

5. ۵

   گر مساعد شودم دایره چرخ کبود

   هم به دست آورمش باز به پرگار دگر

6. ۶

   عافیت می طلبد خاطرم ار بگذارند

   غمزه شوخش و آن طره طرار دگر

7. ۷

   راز سربسته ما بین که به دستان گفتند

   هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر

8. ۸

   هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت

   کندم قصد دل ریش به آزار دگر

9. ۹

   بازگویم نه در این واقعه حافظ تنهاست

   غرقه گشتند در این بادیه بسیار دگر

— حافظِ شیرازی