غزل شمارهٔ ۲۵۰

1. ۱

   روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر

   خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

2. ۲

   ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا

   گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر

3. ۳

   زلف چون عنبر خامش که ببوید هیهات

   ای دل خام طمع این سخن از یاد ببر

4. ۴

   سینه گو شعله آتشکده فارس بکش

   دیده گو آب رخ دجله بغداد ببر

5. ۵

   دولت پیر مغان باد که باقی سهل است

   دیگری گو برو و نام من از یاد ببر

6. ۶

   سعی نابرده در این راه به جایی نرسی

   مزد اگر می طلبی طاعت استاد ببر

7. ۷

   روز مرگم نفسی وعده دیدار بده

   وآن گهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

8. ۸

   دوش می گفت به مژگان درازت بکشم

   یا رب از خاطرش اندیشه بیداد ببر

9. ۹

   حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار

   برو از درگهش این ناله و فریاد ببر

— حافظِ شیرازی