غزل شمارهٔ ۲۵

1. ۱

   شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

   صلای سرخوشی ای صوفیان باده پرست

2. ۲

   اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمود

   ببین که جام زجاجی چه طرفه اش بشکست

3. ۳

   بیار باده که در بارگاه استغنا

   چه پاسبان و چه سلطان چه هوشیار و چه مست

4. ۴

   از این رباط دو در چون ضرورت است رحیل

   رواق و طاق معیشت چه سربلند و چه پست

5. ۵

   مقام عیش میسر نمی شود بی رنج

   بلی به حکم بلا بسته اند عهد الست

6. ۶

   به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می باش

   که نیستی ست سرانجام هر کمال که هست

7. ۷

   شکوه آصفی و اسب باد و منطق طیر

   به باد رفت و از او خواجه هیچ طرف نبست

8. ۸

   به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی

   هوا گرفت زمانی ولی به خاک نشست

9. ۹

   زبان کلک تو حافظ چه شکر آن گوید

   که گفته سخنت می برند دست به دست

— حافظِ شیرازی