غزل شمارهٔ ۲۴۹

1. ۱

   ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

   ببر اندوه دل و مژده دل دار بیار

2. ۲

   نکته ای روح فزا از دهن دوست بگو

   نامه ای خوش خبر از عالم اسرار بیار

3. ۳

   تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام

   شمه ای از نفحات نفس یار بیار

4. ۴

   به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز

   بی غباری که پدید آید از اغیار بیار

5. ۵

   گردی از ره گذر دوست به کوری رقیب

   بهر آسایش این دیده خون بار بیار

6. ۶

   خامی و ساده دلی شیوه جانبازان نیست

   خبری از بر آن دل بر عیار بیار

7. ۷

   شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن

   به اسیران قفس مژده گل زار بیار

8. ۸

   کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست

   عشوه ای زان لب شیرین شکربار بیار

9. ۹

   روزگاریست که دل چهره مقصود ندید

   ساقیا آن قدح آینه کردار بیار

10. ۱۰

    دلق حافظ به چه ارزد به می اش رنگین کن

    وان گه اش مست و خراب از سر بازار بیار

— حافظِ شیرازی