غزل شمارهٔ ۲۴۶

1. ۱

   عید است و آخر گل و یاران در انتظار

   ساقی به روی شاه ببین ماه و می بیار

2. ۲

   دل برگرفته بودم از ایام گل ولی

   کاری بکرد همت پاکان روزه دار

3. ۳

   دل در جهان مبند و به مستی سؤال کن

   از فیض جام و قصه جمشید کامگار

4. ۴

   جز نقد جان به دست ندارم شراب کو

   کان نیز بر کرشمه ساقی کنم نثار

5. ۵

   خوش دولتیست خرم و خوش خسروی کریم

   یا رب ز چشم زخم زمانش نگاه دار

6. ۶

   می خور به شعر بنده که زیبی دگر دهد

   جام مرصع تو بدین در شاهوار

7. ۷

   گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هست

   از می کنند روزه گشا طالبان یار

8. ۸

   زانجا که پرده پوشی عفو کریم توست

   بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار

9. ۹

   ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود

   تسبیح شیخ و خرقه رند شرابخوار

10. ۱۰

    حافظ چو رفت روزه و گل نیز می رود

    ناچار باده نوش که از دست رفت کار

— حافظِ شیرازی