غزل شمارهٔ ۲۴۲

1. ۱

   بیا که رایت منصور پادشاه رسید

   نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید

2. ۲

   جمال بخت ز روی ظفر نقاب انداخت

   کمال عدل به فریاد دادخواه رسید

3. ۳

   سپهر دور خوش اکنون کند که ماه آمد

   جهان به کام دل اکنون رسد که شاه رسید

4. ۴

   ز قاطعان طریق این زمان شوند ایمن

   قوافل دل و دانش که مرد راه رسید

5. ۵

   عزیز مصر به رغم برادران غیور

   ز قعر چاه برآمد به اوج ماه رسید

6. ۶

   کجاست صوفی دجال فعل ملحدشکل

   بگو بسوز که مهدی دین پناه رسید

7. ۷

   صبا بگو که چه ها بر سرم در این غم عشق

   ز آتش دل سوزان و دود آه رسید

8. ۸

   ز شوق روی تو شاها بدین اسیر فراق

   همان رسید کز آتش به برگ کاه رسید

9. ۹

   مرو به خواب که حافظ به بارگاه قبول

   ز ورد نیم شب و درس صبحگاه رسید

— حافظِ شیرازی