غزل شمارهٔ ۲۴۰

1. ۱

   ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید

   وجه می می خواهم و مطرب که می گوید رسید

2. ۲

   شاهدان در جلوه و من شرمسار کیسه ام

   بار عشق و مفلسی صعب است می باید کشید

3. ۳

   قحط جود است آبروی خود نمی باید فروخت

   باده و گل از بهای خرقه می باید خرید

4. ۴

   گوییا خواهد گشود از دولتم کاری که دوش

   من همی کردم دعا و صبح صادق می دمید

5. ۵

   با لبی و صد هزاران خنده آمد گل به باغ

   از کریمی گوییا در گوشه ای بویی شنید

6. ۶

   دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک

   جامه ای در نیکنامی نیز می باید درید

7. ۷

   این لطایف کز لب لعل تو من گفتم که گفت

   وین تطاول کز سر زلف تو من دیدم که دید

8. ۸

   عدل سلطان گر نپرسد حال مظلومان عشق

   گوشه گیران را ز آسایش طمع باید برید

9. ۹

   تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد

   این قدر دانم که از شعر ترش خون می چکید

— حافظِ شیرازی