غزل شمارهٔ ۲۴

1. ۱

   مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

   که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست

2. ۲

   من همان دم که وضو ساختم از چشمه عشق

   چار تکبیر زدم یکسره بر هرچه که هست

3. ۳

   می بده تا دهمت آگهی از سر قضا

   که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست

4. ۴

   کمر کوه کم است از کمر مور اینجا

   ناامید از در رحمت مشو ای باده پرست

5. ۵

   بجز آن نرگس مستانه که چشمش مرساد

   زیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست

6. ۶

   جان فدای دهنش باد که در باغ نظر

   چمن آرای جهان خوشتر از این غنچه نبست

7. ۷

   حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد

   یعنی از وصل تواش نیست بجز باد به دست

— حافظِ شیرازی