غزل شمارهٔ ۲۳۹

1. ۱

   رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

   وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید

2. ۲

   صفیر مرغ برآمد بط شراب کجاست

   فغان فتاد به بلبل نقاب گل که کشید

3. ۳

   ز میوه های بهشتی چه ذوق دریابد

   هر آن که سیب زنخدان شاهدی نگزید

4. ۴

   مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب

   به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید

5. ۵

   ز روی ساقی مه وش گلی بچین امروز

   که گرد عارض بستان خط بنفشه دمید

6. ۶

   چنان کرشمه ساقی دلم ز دست ببرد

   که با کسی دگرم نیست برگ گفت و شنید

7. ۷

   من این مرقع رنگین چو گل بخواهم سوخت

   که پیر باده فروشش به جرعه ای نخرید

8. ۸

   بهار می گذرد دادگسترا دریاب

   که رفت موسم و حافظ هنوز می نچشید

— حافظِ شیرازی