غزل شمارهٔ ۲۳۷

1. ۱

   نفس برآمد و کام از تو بر نمی آید

   فغان که بخت من از خواب در نمی آید

2. ۲

   صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش

   که آب زندگیم در نظر نمی آید

3. ۳

   قد بلند تو را تا به بر نمی گیرم

   درخت کام و مرادم به بر نمی آید

4. ۴

   مگر به روی دلارای یار ما ور نی

   به هیچ وجه دگر کار بر نمی آید

5. ۵

   مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید

   وز آن غریب بلاکش خبر نمی آید

6. ۶

   ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا

   ولی چه سود یکی کارگر نمی آید

7. ۷

   بسم حکایت دل هست با نسیم سحر

   ولی به بخت من امشب سحر نمی آید

8. ۸

   در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز

   بلای زلف سیاهت به سر نمی آید

9. ۹

   ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس

   کنون ز حلقه زلفت به در نمی آید

— حافظِ شیرازی