غزل شمارهٔ ۲۳۵

1. ۱

   زهی خجسته زمانی که یار بازآید

   به کام غمزدگان غمگسار بازآید

2. ۲

   به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم

   بدان امید که آن شهسوار بازآید

3. ۳

   اگر نه در خم چوگان او رود سر من

   ز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید

4. ۴

   مقیم بر سر راهش نشسته ام چون گرد

   بدان هوس که بدین رهگذار بازآید

5. ۵

   دلی که با سر زلفین او قراری داد

   گمان مبر که بدان دل قرار بازآید

6. ۶

   چه جورها که کشیدند بلبلان از دی

   به بوی آن که دگر نوبهار بازآید

7. ۷

   ز نقش بند قضا هست امید آن حافظ

   که همچو سرو به دستم نگار بازآید

— حافظِ شیرازی