غزل شمارهٔ ۲۳۴

1. ۱

   چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید

   ز باغ عارض ساقی هزار لاله برآید

2. ۲

   نسیم در سر گل بشکند کلاله سنبل

   چو از میان چمن بوی آن کلاله برآید

3. ۳

   حکایت شب هجران نه آن حکایت حالیست

   که شمه ای ز بیانش به صد رساله برآید

4. ۴

   ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشت

   که بی ملالت صد غصه یک نواله برآید

5. ۵

   به سعی خود نتوان برد پی به گوهر مقصود

   خیال باشد کاین کار بی حواله برآید

6. ۶

   گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفان

   بلا بگردد و کام هزارساله برآید

7. ۷

   نسیم زلف تو چون بگذرد به تربت حافظ

   ز خاک کالبدش صد هزار لاله برآید

— حافظِ شیرازی