غزل شمارهٔ ۲۳۳

1. ۱

   دست از طلب ندارم تا کام من برآید

   یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

2. ۲

   بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

   کز آتش درونم دود از کفن برآید

3. ۳

   بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران

   بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

4. ۴

   جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش

   نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

5. ۵

   از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم

   خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

6. ۶

   گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان

   هر جا که نام حافظ در انجمن برآید

— حافظِ شیرازی