غزل شمارهٔ ۲۳۲

1. ۱

   بر سر آنم که گر ز دست برآید

   دست به کاری زنم که غصه سرآید

2. ۲

   خلوت دل نیست جای صحبت اضداد

   دیو چو بیرون رود فرشته درآید

3. ۳

   صحبت حکام ظلمت شب یلداست

   نور ز خورشید جوی بو که برآید

4. ۴

   بر در ارباب بی مروت دنیا

   چند نشینی که خواجه کی به درآید

5. ۵

   ترک گدایی مکن که گنج بیابی

   از نظر رهروی که در گذر آید

6. ۶

   صالح و طالح متاع خویش نمودند

   تا که قبول افتد و که در نظر آید

7. ۷

   بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر

   باغ شود سبز و شاخ گل به بر آید

8. ۸

   غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست

   هر که به میخانه رفت بی خبر آید

— حافظِ شیرازی