غزل شمارهٔ ۲۳۰

1. ۱

   اگر به باده مشکین دلم کشد شاید

   که بوی خیر ز زهد ریا نمی آید

2. ۲

   جهانیان همه گر منع من کنند از عشق

   من آن کنم که خداوندگار فرماید

3. ۳

   طمع ز فیض کرامت مبر که خلق کریم

   گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید

4. ۴

   مقیم حلقه ذکر است دل بدان امید

   که حلقه ای ز سر زلف یار بگشاید

5. ۵

   تو را که حسن خداداده هست و حجله بخت

   چه حاجت است که مشاطه ات بیاراید

6. ۶

   چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی غش

   کنون به جز دل خوش هیچ در نمی باید

7. ۷

   جمیله ایست عروس جهان ولی هش دار

   که این مخدره در عقد کس نمی آید

8. ۸

   به لابه گفتمش ای ماهرخ چه باشد اگر

   به یک شکر ز تو دلخسته ای بیاساید

9. ۹

   به خنده گفت که حافظ خدای را مپسند

   که بوسه تو رخ ماه را بیالاید

— حافظِ شیرازی