غزل شمارهٔ ۲۲۷

1. ۱

   گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود

   تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود

2. ۲

   رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است

   حیوانی که ننوشد می و انسان نشود

3. ۳

   گوهر پاک بباید که شود قابل فیض

   ور نه هر سنگ و گلی لؤلؤ و مرجان نشود

4. ۴

   اسم اعظم بکند کار خود ای دل خوش باش

   که به تلبیس و حیل دیو مسلمان نشود

5. ۵

   عشق می ورزم و امید که این فن شریف

   چون هنرهای دگر موجب حرمان نشود

6. ۶

   دوش می گفت که فردا بدهم کام دلت

   سببی ساز خدایا که پشیمان نشود

7. ۷

   حسن خلقی ز خدا می طلبم خوی تو را

   تا دگر خاطر ما از تو پریشان نشود

8. ۸

   ذره را تا نبود همت عالی حافظ

   طالب چشمه خورشید درخشان نشود

— حافظِ شیرازی